لذت شعر نوشتن با کیبورد

به تکلم به خموشی به تبسم به نگاه

می توان برد به هر شیوه دل آسان ازمن

من نه آن رندم که غیر از عاشقی کاری کنم

گه شکایت از گلی گه شکوه از خاری کنم

گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن

چون دل به یکی دادی، آتش به دو عالم زن

هم نکتهٔ وحدت را با شاهد یکتاگو

هم بانگ اناالحق را بر دار معظم زن

فروغی بسطامی

عاقبت ما در قمار زندگانی باختیم

گرچه تکخال جوانی در بساط انداختیم

سفله را قوت مده چندانکه مستولی شود

گرگ را چندانکه دندان تیزتر خونریزتر

سعدی

اقبال خصم گر چه بلند است غم مدار

فواره چون بلند شود سرنگون شود

لا ادری

هرگز ز دماغ بنده بوی تو نرفت                   وز دیدۀ من خیال روی تو نرفت

در ارزوی تو عمر برندارم شب و روز     عمرم همه رفت و ارزوی تو نرفت

شمس تبریزی

از جمله رفتگان این راه دراز           باز آمده کیست تا بما گوید باز

پس بر سر این دو راههٔ آز و نیاز         تا هیچ نمانی که نمی‌آیی باز

آنچنان گرم است بازار مکافات عمل

چشم اگر بینا بود هرروز روز محشر است

گر می شد از شکستن دلها صدا بلند

سنگین نمی شد اینهمه خواب ستمگران